تعبیر این تدبیر چیست، نمی دانم. نمی دانم اینکه  آنی را ببینی و اینی در کنارت باشد چیست؟

باورم نمی شود که نگاهش و صدایش رنگ تردید و ناگریزی تقدیر را نداشته باشد.

می گوید دوستم دارد اما... اما ...کاش می دانستی که می دانم گرمای دستانت گم می شود زمانی که نگاهت به او گره می خورد.

نازنینم باور کن این دوست داشتن هزار بار سنگین تر است از نبودن و نرسیدن

می گفتی او همیشه برایت معمایی بوده و شناختنش خواسته، نمی دانم که چگونه است آن معمای سر بمهر هنوز برایت بسیار بیشتر از من ساده دوست داشتنی است.

من که همانم که بودم، چه کنم که در باورت نیز سادگی می کنم آخر دل من را میلی به حل معما نیست.

نازنینم با من بودی اما بی من

خنیدیدی اما نه برای من.دست به دستم دادی اما هر چه من دستانت را به گرمی می فشردم تو دستانت سرد بود و نگاهت به او سرگرم.

من هنوز دوستت دارم اما چه کنم با دوست داشتن تو که گاه و بیگاه با حضور او به تردیدی انکار ناپذیر کشیده می شود، تردیدی که لبخند شیرینت را زهرخندی می سازد و حضورم را برایت سنگین می کند حالا هر چه دل من می خواهد به وجود نازنین تو گرم باشد ...

بار دیگر ذهنم پی معنای دوست داشتن، سادگی، تردید، دروغ، خیانت و... گشت و واماند چرا که دلم هنوز بی آنکه پی معنایی باشد همه معانی را در تو می یابد.

 کبریای توبه را بشکن!پشیمانی بس است

از جواهرخانه ی خالی نگهبانی بس است

ترس جای عشق جولان داد و شک جای یقین

آبروداری کن ای زاهد!مسلمانی بس است

خلق دل سنگ اند و من آیینه با خود می برم

بشکنیدم دوستان!دشنام پنهانی بس است

یوسف از تعبیر خواب مصریان دلسرد شد

هفتصد سال است می بارد!فراوانی بس است

نسل پشت نسل تنها امتحان پس می دهیم

دیگر انسانی نخواهد بود، قربانی بس است

بر سر خوان تو تنها کفر نعمت می کنیم!

سفره ات را جمع کن ای عشق!مهمانی بس است!

                                          از:فاضل نظری

سلام، چه خبر از آنجا، از همان حوالی آشتی

آهای دیروز دیم

شبیهت را، کسی مانند خاطراتم با تو نازنین

با همان گیسوان زرین در تابش خورشید، با همان چشمان زیبایت با آن نگاه گیرا، او هم مانند خاطراتت پیراهنی از حریر نیلی به تن داشت

دلم هوایت را کرد، گفتم بگذار برایت بنویسم

چه کنم این دل هرجایی را که وقتی نیستی هم در هوایت قدم می زند

تو کمی بگو از حالت، از روزگارت

چه خبر؟

لابد مثل همیشه مثل همه میگویی خوبم

و لابد من هم مثل همیشه مثل همه باید باور کنم

چاره ای نیست، فاصله حکایت غربی دارد

پس بیا باور کنیم من حال خوب تورا و تو حال خوب مرا

آن خوبروی که شبیه تو بود رفت و من در ایستگاه جا ماندم، تو هم رفتی و من هنوز بر راه آمدنت چشم دارم

جادوی نگاهت حتی در میان همین قاب عکس مرا به خواب می برد

خواب!

دنیای بزرگی دارد و دنیایش زیباست، گاهی می توان در همان خواب تا رویا رفت و از مرز حقیقت پرید

می روم به خواب تا در میان کوچه پس کوچه های رویا شوق هم آغوشی دوباره ات را بازجویم

عجیب گرفتار آمده ای، گویی حال خوشی داری با این گرفتار آمدن!

دلواپسم برای دلتنگی ات، دلتنگ لحظه های غیبتی و من دلواپس آنم.

خوشا به حالت که به حرمت لحظه های با هم بودن، غیبتش چنین برایت سنگین می گذرد.

خوب است که ترازوی ذهنت را گوشه ای گذاشته ای و با دل همساز شده ای.

اما، دخترم دل نازک است ترک می خورد، می شکند، گاهی دل با همه وسعتش تنگ می شود، گاهی دل می بازد،دل می گیرد، دل....

آه! دخترم این دل بلاها از سر می گذراند، اما ذهن را هم کاری جز ترازوی میزان بودن هست.

باور کن ذهن هم به پرواز می آید، به وجد می آید و هست زمانی که با دل دمساز می شود اما امان از تو و امان از من که گمان می کنیم ساز دل به کوک دیگری است و ذهن کوک دیگری دارد.

دخترم باور کن لحظه هایی را که دل و عقل همساز می شوند.

زندگی کن، بی هیچ تردیدی و یقین داشته باش که هیچ نفسی به تکرار برنمی آید و لحظه ها سرشارند از تازگی.

دخترم، عاشقی کن و هم آغوش باش با لحظه های در گذر.

فراموش نکن که در گذر است لحظه های زندگی، گاهی تلخ، گاهی گس، گاهی ملس و گاه شرین. بچش و مزه مزه کن طعمش را.

دوست بدار، بگذار دوستت بدارند، بخند و لبخند دیگری را ببین، گاهی بگذار اشکت فرو ریزد و حس کن لغزش اشک را در سیاهی چشمانش، دستانش را بفشار و بگذار نبض دستانت را حس کند، گاهی دامن از او برگیر اما گاهی هم تمنایش کن.

دخترم، با دلت باش و عقل را هم محکوم به غریبگی با احساس مکن. دخترم عاشقی کن و عاشق بمان و زندگی کن. لحظه ها را دریاب و هم آغوش شو با اشتیاق در گذرش.

بوی باران، بوی سبزه، بوی خاک
شاخه‌های شسته، باران خورده، پاک
آسمان آبی و ابر سپيد
برگهای سبز بيد
عطر نرگس، رقص باد
نغمه شوق پرستوهای شاد
خلوت گرم کبوترهای مست

نرم نرمک می رسد اينک بهار

خوش به حال روزگار
خوش به حال چشمه ‌ها و دشتها
خوش به حال دانه‌ها و سبزه‌ها
خوش به حال غنچه‌های نيمه‌باز
خوش به حال دختر ميخک که می خندد به ناز
خوش به حال جام لبريز از شراب
خوش به حال آفتاب
ای دل من گرچه در اين روزگار
جامه رنگين نمی‌ پوشی به کام
باده رنگين نمی ‌بينی به جام
نقل و سبزه در ميان سفره نيست
جامت از آن می که می ‌بايد تهی است
ای دريغ از تو اگر چون گل نرقصی با نسيم
ای دريغ از من اگر مستم نسازد آفتاب
ای دريغ از ما اگر کامی نگيريم از بهار
گر نکوبی شيشه غم را به سنگ
هفت رنگش می‌شود هفتاد رنگ

                                                           از فریدون مشیری

چند قدم بیشتر نمانده تا رسیدنش، نکند بیاید و برود و از من نگذرد. بهار را می گویم، همین که برسد همه هستی دم از آن می گیرند و جانی تازه می یابند، نکند من ا ز یادش ببرم و کام از آن بر نگیرم.

باید مهیا شوم. غبار از دل بر گیرم. کنج دلم را نگاهی بیندازم تا کهنگی در آن نماند تا نپوسد. کهنگی کینه، غم، کهنگی آزو ملال و... . می خواهم دلم بماند جای یاد های خوب و خاطره های خوش. این ها را مروری می کنم و بالبخندی و سپاسی می چینم کنج دلم.

باید گرد گذر زمان را از کاشانه پاک کنم، تا خورشید بی هیچ سرفه ای از میان شیشه های شفاف بگذرد، بگذارم نسیم تا میانه خانه مان سر بزند و پنجره را باز کنم تا نغمه پرندگان تازه از راه رسیده میان قاب فولادی و شیشه های چند جداره گنگ نشود.

دارد می رسد. سفره ای پهن می کنم روی زمین که این مادر مهربان هنگامه بهار دامنش پر گل و سبزه است و آغوشش پر از جوانه وجوشش. گلدانی از بهارمی گذارم بالای سفره، چراغ می افروزم، آینه می نهم . نگاهی به آن می اندازم، این بارمن و بهار با هم در قاب آینه جا می شویم، اگر هر کداممان نباشیم چیزی کم است، دانه هایی را که حالا سبر شده اند، آب می افشانم و در سفره می چینم.

عطر سیب، سپیدی سیر، جرینگ جرینگ دو – سه سکه ای که روی هم می چینم ،سماق،  سنجد که عطر شکوفه هایش مستی آور است، سمنو که شهد گندم است و سرکه که حاصل انگوراست.

چند تخم مرغ رنگی بیاد کودکی، نقل وشیرینی و ظرف بلوری را لبریز آب می کنم تا برگ گل وآویشن بر آن بریزم و اناری یا نارنجی در آن بگردد هم چنان که زمین در گردش است.

همه سفره چیده است، کتاب را باز می کنم و می گذارم میان آن روبروی آینه کنا ر چراغ روشن و سپند بر آتش می نهم تا پاکی این خان پر معنا به کمال برسد.

حالا دیگر همن حوالی است. عجیب  است و زیبا که این همه تکاپو هیاهو در لحظه ای به سکوت می رسد. و به شوق می رسد. قطره اشکی می چکد ودر لحظه ای پر می شود از نجوای سپاس وستایش.

رسید. بهاری دیگر رسید. چه مژدگانی زیبایی است تن پوش سبز شاخه ها، سبزه های گل بسر، پرندگان نغمه خوان، خروش آب های رهیده از انجماد، نیلی آسمان، زرینی خورشید، عطر شکوفه ها، خنکای نسیم، بوی نم باران و این همه بعنی بهار.

بهار یعنی آغاز، پاک شدن و پاک کردن، بهار یعنی تازگی، رها شدن و دو باره جان یافتن، بهار یعنی جوشیدن، سربر آوردن و رستن.

چه زیبا سرزمینی است ایران ماکه نیک ترین و پرمعنی ترین آغاز را برای روزگار نو قرار داده است. آغاز روزگار نو هماهنگ با آغاز حیات طبیعت.

چند قدم دیگر بردارد، رسیده. باید مهیا شوم تا وقتی رسید آمدنش را نیک دریابم تا کام دل از آن یابم و روزگاری دیگر را از جنس بهار آغاز کنم.